Żakiet w grochy

„Róża Luksemburg, Emilia Plater, Joanna d’Arc w jednym dziewczęcym ciele” – tak o Alinie Pienkowskiej pisała reportażystka Barbara Szczepuła w książce „Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki” (Warszawa 2013). Drobna pielęgniarka z głosem wysokim jak u skowronka, na pierwszy rzut oka niepozorna. A jednak to ona przekazała do Radia Wolna Europa postulaty strajkujących stoczniowców, nakłoniła ich do pozostania w stoczni w ramach strajku solidarnościowego i współredagowała 16 z 21 postulatów. To przed nią truchlała komisja rządowa, gdy emocjonalnie przemawiała podczas negocjacji. Za delikatnym uściskiem dłoni kryła się ogromna siła ducha. Pienkowska wspominana jest jako osoba konkretna, zaangażowana, wiecznie w biegu, przedkładająca dobro ogółu ponad swoje. Do tego piękna, elegancka, wręcz ekstrawagancka…

Jedną z części jej garderoby był wspomniany granatowy żakiet w duże, białe grochy – ostatni krzyk mody 1980. Uszyto go z dwóch syntetycznych tkanin, co wpisywało się w realia siermiężnych czasów PRL. Wtedy za najlepszych projektantów uchodziły własna wyobraźnia i krawcowa. Szyło się i przerabiało to, co akurat znajdowało się pod ręką.  Wykorzystywane materiały sztuczne były praktyczne – wytrzymałe i niewymagające prasowania, ale też nie przepuszczały powietrza, elektryzowały się i podrażniały skórę. Te niedogodności były jednak niczym w gorączce sierpniowych dni. Na wielu fotografiach dokumentujących strajk Pienkowska pojawia się właśnie w tym żakiecie.
Strajkowy żakiet przekazał Europejskiemu Centrum Solidarności Bogdan Borusewicz, mąż Aliny Pienkowskiej.

Julia Kasperkowiak
specjalistka ds. zbiorów
Dział Zbiorów | Wydział Naukowy i Zbiorów
Europejskie Centrum Solidarności

Karolina Lejczak-Pastuszka
kierowniczka
Dział Zbiorów | Wydział Naukowy i Zbiorów
Europejskie Centrum Solidarności

wykorzystano
/ B. Szczepuła, „Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki”, Warszawa 2013.